De tijd vliegt: van plooirok tot purserdroom - twee generaties cabin crew
Met als thema ‘De tijd vliegt’ blikt Transavia samen met collega’s terug op zes decennia luchtvaart vol groei, ontwikkeling en bijzondere momenten. Hoe zag de service aan boord er vroeger uit ten opzichte van nu? Welke momenten hebben Transavia gevormd? En hoe ziet de toekomst eruit? Dit jubileumjaar vertelt Transavia de verhalen die laten zien hoe de luchtvaart zich razendsnel heeft ontwikkeld. Van toen naar nu.
Ashley Petra (30 jaar) is net begonnen als cabin attendant bij Transavia. Haar eerste vlucht was nog maar kortgeleden, maar de droom om te vliegen leeft al sinds haar twaalfde. Na een toevallige ontmoeting met enkele collega’s besloot ze het roer om te gooien. Ze solliciteerde meteen toen onze vacatures voor cabin crew opengingen en startte haar opleiding. De selectieprocedure, medische keuring en intensieve INI-training heeft ze inmiddels doorlopen. Ashley: “Mijn eerste vlucht naar Agadir was zó bijzonder. De sfeer, de passagiers, het teamgevoel – ik wist meteen: hier hoor ik.” Ashley kijkt ernaar uit om ervaring op te doen en ooit als purser haar eigen crew aan te sturen.
Voor een collega die al 42 jaar bij Transavia werkt, klinkt dat bekend en een tikkeltje nostalgisch. Liesbeth Lonzième–van Os werkt al 42 jaar bij Transavia aan boord en is ondertussen “de nummer 1” cabin crew member in senioriteit: “Toen ik in 1983 begon was het eerlijk gezegd niet mijn droombaan, maar een avontuur waar ik zomaar in rolde. Eerst dacht ik: dit is niets voor mij, maar eenmaal aan boord veranderde alles. Destijds waren we nog een kleine maatschappij, kende ik iedereen, was de sfeer hecht en hadden we zelfs één toestel waarin boven de stoelen alleen netten hingen voor de jassen.
Er werd nog gerookt aan boord, het vluchtschema lag in je postvakje en de nasihap werd geserveerd in kartonnen bakjes waardoor er bij het dichtvouwen regelmatig losse nasikorrels door de cabine vlogen. We serveerden de maaltijden uit en het contact met de passagier was persoonlijker. Veel mensen vlogen toen voor het eerst waardoor alles spannend en bijzonder was en er vrijwel altijd geklapt werd na de landing.”
Wat beide collega’s bindt, ondanks het leeftijdsverschil en de ontwikkelingen aan boord, is de trots voor het vak. Ashley leert tijdens haar eerste maanden hoe belangrijk veiligheid, samenwerking en klantgerichtheid zijn. Ondertussen kijkt onze doorgewinterde collega met plezier terug op hoogtepunten als het vliegen met het Nederlands Elftal – tien jaar lang, met een vaste crew. “We kenden elkaar door en door. Dat gaf rust, en een enorme verbondenheid.” Die onderlinge band is ook wat Ashley nu begint te ervaren in haar nieuwe team.
En hoewel de manier van werken is veranderd – met digitale systemen, striktere veiligheidseisen en een meer internationale passagiersgroep – is de essentie nog steeds hetzelfde. “Vliegen blijft iets bijzonders,” zegt Liesbeth. “Ook nu passagiers vaak regelmatig vliegen en hun eigen schermpjes en oortjes hebben, blijft dat moment van oprechte aandacht en service belangrijk.” Voor Ashley is dat precies de reden waarom ze blij is dat ze de stap toch heeft gezet: “Je kunt echt iets betekenen voor mensen, al is het maar met een glimlach of een klein gebaar.”
Naast de vele veranderingen in het werk aan boord, veranderde ook de beleving van service. Zo herinnert onze ervaren collega zich haar tijd in de zogeheten Wolkenwinkel-commissie nog goed. “We stelden samen het aanbod van belastingvrije artikelen samen: van parfum tot sieraden en sterke drank. Passagiers kochten veel en betaalden contant – vaak in allerlei valuta, van Drachmes tot Peseta’s – en verstopten hun aankopen soms overal om maar onder de toegestane hoeveelheid uit te komen.” Inmiddels is de service gestroomlijnd, digitaal en specifieker in aanbod. Maar de verhalen van toen blijven levendig. Ashley, die die tijd niet heeft meegemaakt: “Je kunt het je haast niet voorstellen. Nu gaat alles met pin en is het aanbod veel meer gericht op gemak en ervaring.”
Of je nu met een hoedje en handschoentjes de cabine in ging, of net je eerste zelfstandige vlucht hebt gedaan: het vak leeft. Door ervaring, en door vernieuwing. Juist de combinatie van die twee maakt Transavia sterk. Twee generaties, één crew – samen klaar voor de toekomst.